Gurbetin Çocukları: Savaşın ve Göçün Yıkıcı İzleri

Bir adamın kafasında şiddetli bir iz vardı. Çetin savaşların kafasına birkaç şarapnel parçası gömülmüş; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. Adı Nasır’dı. Savaşta ağır yaralar almış mültecilerin şifa gören Danca kurumunda bir zaman bakım görmüştü. Sağ eli sınırlı hareket ediyor, el sıkışırken sol kolunu kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı oğlunu Rahman’ı okula bırakıp alırken karşılaştım. Çeşitli günlerde avucuma birçok kalem, silgi, cetvel bırakıyordu. Rahman’ın okuldan sonra eve götürdüğü kırtasiye ürünleri başkalarının alması için okulun önüne bırakıyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Bütün çocuğun ayrı öyküsü mevcuttu. Bazıları savaşın etkisini şiddetle yüzleşememiş aile ortamlarından geliyordu. Sürekli dövüşüyorlardı. Günlerimizi “Yapmayın kurtulun!” söylemekle kekemelikle.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

Rahman ilkokula birinci sınıfa başlamıştı. Okul ve evde ve aile hayatında zorluklar yaşıyordu.

Psikolog uzmanı çabalar sonuç vermedi. İdare, gelişmeleri değerlendirmek için oğlunun ailesini toplantıya tespit etti.

Aile tamamı bir arada gelişti. Hepsi birden aynı evde. Büyük aile birlikte toplantı salonuna girer girmez, O çocuk kalktı, “Muallim!” söyledi bir adım atarak dedesinin ellerini öfkeye ilk kez başladı.

Kış aylarında ben çift kat. Dede çorapsız geldi. Ceketin içine giymiş gibi beyaz entarisini bileğe kadar uzamış giydi. Anne ve nine başörtülüydü. İş yerindeki durumunu anlatmaya başladığımızda, Rahman çok kötü hissetti. Hıçkıra ağlamaya başladı. O çocuk psikolojisi karanlık gizem kavramaya gayret ediyorduk.

Baba Rahman’ın sık sık evden uzaklaştığını, polis tarafından bulunduğunu söyledi. Anne ise kendisini “Hala gözleri bilincinde şekilde yatarken gece altını ıslatıyor!” dedi. Rahman mahçup odadan ayrılmak ne yapacağını bilmedi. Durumu fazla kültürlüce.

Toplantıda ailelerin da onayıyla Rahman’ın bir danışmana yapılmasına karşılık buldu. Okul zaman zaman oğlu ile özel ilgilenme ile işbirliği görevi bana.

İlerleyen zamanlarda Rahman koro koşarken kapıya. Bir şey olmadı lakin canı acı duydu, samimi yoğun ağladı. Onu teselli etmek için elinden tutarak okul götürdüm. Onun önüne beyaz renkli bir kalemler koydum. Raftan, bir kitap aldı okuma görünümü görünmeksizin uzak dan onu sessiz sade> gözlemledim. Rahman, çeşitli renklerde küçük kalemlerle bir şeyler karalarken bana dikkat etmemiş kendi konuşuyordu. Sonra kağıt alırken önüme koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. “Bir çocuk… Çok uğraşmış, orada kalmak istiyor istemiyor gitmek. Dostları onu sevmiyor!” dedi. Yaz tatilinden sonra yeni başka bir kurumda görev aldım. Rahman’ı unuttum.

Yürürken Nasır ile karşılaştım. Beni fark etti, “Öğretmen!” diyerek elini sarmaya çalıştı. Rahman’ı sorarken, yüzü karardı; benden gizlemedi. Oğul daha sonra zamanlarda birçok Kriminal olaylara karışarak yetkililer kayda geçmiş. Ailesinden alınarak sorunlu çocukların bakıldığı bir tane yetiştirme yurduna yerleştirilmiş. Tüm gayretlerimize rağmen Rahman’ı elinden alınmamış olduk.